Ka shumë klientë që do ta blejnë narrativën amerikane; sepse të gjithë janë të bindur se Irani po përjeton një problem regjimi!

Që nga dita kur Projekti i Madh i Lindjes së Mesme u vu në rend të ditës, dihet se objektivi i regjimit të SHBA-së është të krijojë një rend rajonal nën udhëheqjen e Izraelit.

Vendosja e këtij rendi ishte e mundur vetëm duke i shndërruar vendet e rajonit në shtete të dështuar dhe duke i copëtuar në grimca armiqësore mes vete.

Pas vitit 2003 Iraku, pas vitit 2011 Libia, pas vitit 2015 Jemeni, dhe pas vitit 2024 Siria po e përjetojnë konkretisht këtë proces.

Sipas narrativës dominuese, në këto vende kishte “problem regjimi”. Regjimet kundër të cilave ishte populli u rrëzuan me ndërhyrje nga jashtë.

Këto vende, regjimet e të cilave u rrëzuan, u shndërruan në shtete të dështuar. Disa u ndanë, disa të tjerë janë në prag të ndarjes.

Çështja e “problemit të regjimit” nuk është vetëm një narrativë që shitet dhe gjen klientë në Azinë Perëndimore. Edhe jashtë rajonit, Kuba dhe Venezuela po vihen në shënjestër nga regjimi i SHBA-së me të njëjtat narrativa.

Ata që e blejnë këtë narrativë për vendet e Amerikës Latine, më shumë sesa të flasin për banditizmin e Amerikës, e gjejnë me vlerë të flasin për “problemet e regjimit që i varfërojnë popujt e këtyre vendeve” ose për “përvojat e Socializmit që nuk përputhen me Marksizmin”.

Copëtimi i shteteve për një rend rajonal nën udhëheqjen e Izraelit

Në Azinë Perëndimore, SHBA-të, duke synuar të krijojnë një rend rajonal të udhëhequr nga Izraeli, arritën fitoren e tyre përfundimtare në Siri, pas rënies së Libisë, Sudanit dhe Jemenit.

Në Siri, e cila që nga viti 1948 ka luftuar tri herë me Izraelin dhe ka qenë i vetmi vend arab që ka mbështetur organizatat e rezistencës, tani qarkullojnë ushtarë izraelitë.

Një pjesë e shteteve të rajonit që shkatërruan infrastrukturën ushtarake të Sirisë dhe ia dorëzuan Damaskun njerëzve që edhe vetë i quanin terroristë, tani janë në ankth.

Sepse hapësira ajrore siriane që ata e shkatërruan, tani është për Izraelin po aq e sigurt sa hapësira ajrore e Gazës, dhe Izraeli, me këtë siguri, mund të bombardojë madje edhe kryeqytetin Doha të regjimit të Katarit, një nga mjetet e tij më të dobishme.

Ata që ia dorëzuan Damaskun Colanit, tani shpallin si objektiv të politikës së jashtme që Siria të mos ndahet, të rifitojë karakterin e saj unitar dhe të jetë një barrierë kundër Izraelit.

Ndërkohë, Siria që ata shkatërruan ishte pikërisht e tillë.

Ata që marrin pushtetin dhe shesin vendin: Fajsal dhe Jolani

Jolani po luan sot rolin që historikisht e kishte Sherif Husejni: dorëzimin e tokave të Sirisë SHBA-së dhe Izraelit në këmbim të pushtetit.

Djali i Sherif Husejnit, Fajsal, i kishte premtuar kryetarit të Organizatës Botërore Sioniste Haim Weizman një atdhe në Palestinë, në këmbim të përfitimit nga ndikimi i sionistëve te anglezët.

Edhe Colani tani është gati të nënshkruajë një “marrëveshje sigurie” që parashikon lënien nën ndikimin izraelit të Golanit, Malit Hermon, dhe gjithë jugut të Sirisë nga 30 km në jug të Damaskut deri në Suvejda, në këmbim të garantimit të pushtetit të tij.

Edhe pse marrëveshja ende nuk është nënshkruar zyrtarisht, ajo po zbatohet faktikisht.

Nga ana tjetër, ata që dje shkatërruan Sirinë për të ndërtuar një rend rajonal nën udhëheqjen e Izraelit, sot po i bëjnë presion qeverisë libaneze që ta çarmatosë Hizbollahun.

Kur kjo të ndodhë, i gjithë rajoni nga Libani deri në kufirin e Irakut dhe Turqisë do të shndërrohet në një fushë loje të sigurt për Izraelin.

Për një rend rajonal nën udhëheqjen e Izraelit, Irani është pika e fundit

Prerja e damarëve jetikë të rezistencës palestineze dhe libaneze varet nga rrëzimi i Iranit.

Ndryshimi i regjimit në Iran është objektivi parësor; sepse, ndryshe nga vendet e tjera, pengesa e vetme që Irani të dorëzohet ndaj rendit të sundimit global është regjimi aktual.

Natyrisht, kur ky objektiv të realizohet, Irani nuk do të mbetet një vend i bashkuar dhe i tërë siç është sot. Fati i tij nuk do të jetë ndryshe nga ai i Irakut, Libisë dhe Sirisë dhe do të copëtohet.

Regjimi izraelit e nisi këtë proces me luftën që i hapi Iranit në muajin qershor. Lufta nuk ka përfunduar dhe që nga ditët e para të vitit 2026 po jemi dëshmitarë të fazës së re të luftës.

Në qershor të vitit 2025, qëllimi i luftës ishte ta vinte në lëvizje popullin për revolucion. Sipas tyre, regjimi në Iran ishte aq i dobët dhe populli aq kundër regjimit, saqë nëse me një sulm nga jashtë do të vriteshin vendimmarrësit e nivelit të lartë, populli do ta mbyllte punën.

Kjo luftë tregoi sa gënjeshtër është narrativa që ata vetë e trilluan; sepse populli iranian veproi ndryshe nga sa ata prisnin.

Faza e re e nisur më 8 janar e ndërton procesin nga ana e kundërt dhe synon ta lehtësojë luftën duke krijuar paqëndrueshmëri shoqërore.

Kaosi dhe rrëmuja shoqërore kanë për qëllim të krijojnë në Iran kushtet e Libisë ose Sirisë së vitit 2011.

Në fakt, shembulli i Venezuelës tregoi se Amerika tashmë as nuk ndien nevojë të kërkojë konsensus në OKB për t’i hapur luftë një vendi.

Megjithatë, për mbështetjen e opinionit publik ndërkombëtar, gjithsesi nevojitet një narrativë dhe një përbindësh i quajtur ‘regjim’, siç u shfaq në Irak më 2003 dhe në Siri më 2011.

Narrativa e regjimit dhe bollëku i klientëve

Mesatarja e inteligjencës e di se çfarë synimi ka ky diskurs “regjim” që përsëritet prej 20 vitesh.

Po nëse e di, atëherë pse, megjithatë, SHBA arrin ta shesë kaq lehtë narrativën e “regjimit” për shtetet që i ka vënë në shënjestër?

Sekreti i kësaj është mjeshtëria e marketingut e regjimit amerikan, i cili di t’i përshtatet shijes së çdo klienti, dhe bollëku i klientëve.

Në botë ekziston një masë e gjerë klientësh që nuk interesohen nëse produkti është i vërtetë apo i rremë, por vetëm nëse funksionon.

Amerika dhe Izraeli kanë një potencial të gjerë klientësh: të djathtë, të majtë, islamistë, ateistë, liberalë, marksistë e me radhë.

Sidomos kur bëhet fjalë për Iranin, interesi i klientëve është shumë i lartë.

Sepse regjimi në Iran nuk është i djathtë, nuk është i majtë, nuk është si islamizmi që dominon botën islame, nuk është liberal, nuk është marksist.

Ka shumë klientë që do ta blejnë narrativën amerikane, sepse të gjithë janë të bindur se Irani po përjeton një problem regjimi.

Perceptimi i regjimit i përshtatshëm për çdo klient
Po mirë, çfarë lloj regjimi ka në Iran?

Sipas disave, ka një regjim anakronik që vret gratë sepse u duket flokët.

Sipas disave, ka një regjim shiit që ka vrarë 1 milion sunitë në Siri.

Sipas disave, ka një regjim reaksionar sepse është fetar.

Sipas disave, ka një regjim armik të turqve që ndjek ekspansionizmin persian.

Sipas disave, ka një regjim fashist armik të kurdëve.

Dhe së fundi, sipas disave, “në Iran ka një regjim mullahësh që është për pavarësi dhe antiimperialist, por në fund të fundit fetar dhe reaksionar.”

Ky i fundit, ndryshe nga të tjerët, nuk duket si klient, madje duke thënë se mbështet pavarësinë dhe antiimperializmin tregon një bujari të madhe dhe bën edhe fisnikëri.

Megjithatë, nuk harron të distancohet nga regjimi fetar reaksionar i mullahëve, për ekzistencën e të cilit është i bindur.

Mbështet “kryengritjen e drejtë të popullit iranian”; por falë ideologjisë së tij të mbetur jashtë kohe, pasi mendon se ka zbuluar të vërtetën e gjërave, është shumë i sigurt në përfundimin që ka arritur.

Prandaj as që e merr mundimin të pyesë se çfarë është kjo “kryengritje e drejtë”.

Kush është populli i Iranit dhe kundër kujt është kryengritja?

Mirëpo, kush janë këta që quhen populli i Iranit me këtë “kryengritje të drejtë”?

A janë ata që më 8 janar, me thirrjen e Pehlevit dhe me armët e MOSSAD-it, i vunë flakën rrugëve?

A janë masat e tregtarëve dhe punëtorëve që më 1 janar mbyllën dyqanet dhe bënë protesta paqësore?

A janë ata që më 10 janar dolën në demonstratë për të mbështetur regjimin?

Asnjë nga klientët e narrativës amerikane dhe izraelite nuk dëshiron ta shohë si “popull të Iranit” grupin e tretë, që përbën shumicën.

Po nëse është i pari, atëherë, nga këndvështrimi i klientëve të majtë, demokratë, liberalë e të tjerë, si mund të quhet “kryengritje e drejtë” një kryengritje e nisur nga Pehlevi, që nuk e fsheh aspak bashkëpunimin me Izraelin dhe SHBA-në dhe ka pretendime mbretërore?

Nëse është i dyti, atëherë, cila është prova që ajo masë që deri më 8 janar mbyllte dyqanet dhe bënte protesta paqësore, është ngritur kundër regjimit?

Sepse pikërisht kjo masë, duke iu shtuar edhe miliona të tjerë, pas 8 janarit ishte në rrugë për të mbështetur regjimin. Pra ishte vetë grupi i tretë i përmendur më sipër.

Ajo thërriste slogane: “Merg ber zıdd i velayet i fakih, Merg ber Amrika, Merg ber Israil” (Poshtë kundërshtarët e velayet i fakih, poshtë SHBA, poshtë Izraeli).

Përfundim

Me pak fjalë, në qytetet e Iranit pas 1 janarit, tregtarët ulën qepenat dhe organizuan protesta paqësore.

Pas 8 janarit, militantë të armatosur që dolën në rrugë me thirrjen e Pehlevit, djalit të shahut të rrëzuar, i vunë flakën qyteteve.

Më 1 janar, po protestohej kundër oligarkisë që po përgatiste një grusht ekonomik për t’ia dorëzuar regjimin SHBA-së me një “kalim të butë”.

Pas 8 janarit, i njëjti popull i mbushi rrugët kundër atyre që, me forcën e armëve, donin t’ia dorëzonin “regjimin iranian” SHBA-së duke i vënë flakën qyteteve.

Mjaftonte të ndiqje zhvillimet nga 1 deri më 8 janar dhe nga 8 deri më 10 janar, e pastaj edhe kërcënimet ushtarake dhe përgatitjet për luftë të Trump-it, për të kuptuar se cili është në të vërtetë problemi në Iran.

Por nëse nuk ka rëndësi realiteti apo cilësia, por funksioni i produktit që shitet, atëherë pavarësisht nëse produkti është i vërtetë apo i rremë, tregu i klientëve zgjerohet.

Ndër ata që janë klientë të “produktit” të kundërshtimit të regjimit në Iran, më për të ardhur keq janë ata që, duke marrë poza sikur janë kundër shitësit, me bindje i bëjnë reklamë produktit të tij.

Sepse të tjerët kanë interesa të përbashkëta me shitësin mashtrues. Nuk u intereson nëse produkti që blejnë është i rremë, përderisa u shërben.

Ata që janë klientë edhe pse janë armiq të shitësit, përkundrazi, janë të bindur se produkti nuk është i rremë.

Sepse sipas tyre, nëse ka diçka fetare, është e pamundur që populli të jetë në paqe me të!

 

Burimi : Yakın Doğu Haber