Ibrahim Emin, kryeredaktor i gazetës Al-Akhbar, thekson se përpjekja e SHBA-së për të ndarë çështjen libaneze nga dosja iraniane ka dështuar përballë zhvillimeve në terren. Sipas Amin, Irani e sheh sigurinë e Libanit dhe Hezbollahut si një pjesë integrale të interesave të tij strategjike dhe për këtë arsye nuk do të tërhiqet derisa të mbarojë lufta. Ai gjithashtu vë në pikëpyetje rrëfimin në lidhje me ndikimin e SHBA-së mbi Izraelin, duke pyetur nëse Uashingtoni është bërë vërtet joefektiv apo po kryen një manovër të kontrolluar.

Dje, si në deklaratat e palës amerikane ashtu edhe të asaj izraelite, binte në sy një element i fortë teatral. Në Uashington, zyrtarët vazhdimisht thoshin se Donald Trump ishte i zemëruar, por se nuk kishte arritur ta bindte Benjamin Netanyahun që ta ndalte plotësisht luftën, duke përfshirë edhe frontin libanez.

Sipas atyre që mbrojnë këtë pikëpamje, Trump tashmë është “lodhur nga lufta” dhe dëshiron të arrijë një marrëveshje me Iranin. Madje, ai është i vetëdijshëm se Teherani nuk do të pranojë asnjë kompromis pa përfunduar plotësisht lufta në Liban.

Dje, Izraeli njoftoi se bombardimi i periferive jugore të Bejrutit ishte kryer në koordinim me SHBA-në. Disa orë më parë, Trump, si zakonisht, e kishte nisur ditën duke ndjekur zhvillimet në rajon dhe në deklaratat e tij për mediat kishte thënë se nuk e mbështeste që ndonjë marrëveshje me Iranin të përfshinte ndalimin e luftës në Liban.

Në të njëjtën kohë, ai kishte shpallur se miratonte edhe sulmet që Izraeli po zhvillonte në periferitë jugore të Bejrutit, të cilat i kishte cilësuar si “operacione kirurgjikale”.

Pa kaluar shumë orë nga këto deklarata, Izraeli kreu sulmin. Më pas, në deklaratën e publikuar u tha se ushtria pushtuese kishte shënjestruar një seli të zbrazët dhe se qëllimi i operacionit ishte të jepte një mesazh simbolik.

Brenda një kohe të shkurtër, vëmendja u përqendrua te Irani. Rreth shtatë orë më vonë, nisën të vijnë njëra pas tjetrës lajmet se Irani kishte lëshuar dhjetë raketa drejt objektivave izraelite në veri.

Pas kësaj, Trump filloi edhe një herë të bënte deklarata; këtë herë theksi i tij ishte refuzimi për t’u tërhequr në një luftë të re. Ai pretendoi se nuk kishte qenë i informuar paraprakisht për sulmin ndaj periferive jugore, dhe më pas tha se do t’i kërkonte Netanyahut të mos i kundërpërgjigjej Iranit. Megjithatë, edhe Netanyahu, pasi priti rreth shtatë orë, dërgoi dhjetë raketa drejt objektivave brenda Iranit.

Ajo që binte në sy ishte se, si para sulmit iranian kundër Izraelit ashtu edhe para bombardimit izraelit kundër Iranit, zyrtarët amerikanë e dinin të paktën një orë më parë se çfarë do të ndodhte.

Pavarësisht kësaj, të njëjtët zyrtarë vazhdonin të përsërisnin se ngjarjet tashmë kishin dalë jashtë kontrollit të Trumpit. Kur në orët e mëngjesit filloi një duel raketash mes dy palëve, presidenti amerikan doli me një mesazh të ri: “Mirë atëherë, tani ndaleni zjarrin!”

Deri në orët e mbrëmjes së djeshme, amerikanët dukeshin se kishin arritur në këtë përfundim: Irani është serioz në mbrojtjen e Libanit dhe veçanërisht të Hezbollahut; dhe kjo vijë nuk do të ndryshojë për sa kohë që Netanyahu nuk pranon përfundimin e plotë të luftës.

Megjithatë, zyrtarët amerikanë përsëritën sërish të njëjtin refren: Trump dëshiron ta përfundojë luftën, ndërsa Netanyahu nuk po afrohet drejt kësaj.

Të thuash të drejtën, është e vështirë t’i besohet këtij rrëfimi. Nëse SHBA-ja vërtet nuk është në gjendje ta detyrojë Izraelin të ndalojë luftën, atëherë kjo do të thotë se ajo nuk është më vendimtare në asnjë çështje.

Lufta me Iranin tregoi se Uashingtoni nuk arriti ta mposhtë Teheranin dhe as ta rrëzojë regjimin. Më pas u bë e qartë se fuqia amerikane nuk mund të garantonte hapjen e Ngushtica e Hormuzit as në paqe dhe as në luftë.

Nëse situata ka arritur deri në atë pikë sa të mos mund t’i imponojë armëpushim Izraelit dhe vetë Netanyahut, kjo tregon se Uashingtoni ka hyrë në një periudhë jashtëzakonisht të vështirë; dhe është e pashmangshme që kjo të reflektohet edhe në pozicionin e tij në negociatat me Iranin.

Por nëse Uashingtoni po manovron dhe, si partner në vendimin për sulmin ndaj periferive jugore, po përpiqet të masë kufijtë e reagimit të Iranit, atëherë mesazhin tashmë e ka marrë.

Që tani e tutje, ose do të drejtohet me shpejtësi drejt një marrëveshjeje, ose do ta lërë situatën ashtu siç është. Por kush mund të thotë se kjo gjendje e ngrirë u leverdis të gjithë aktorëve? Po sikur Irani të gjykojë se rikthimi në konflikt është në interesin e tij? Atëherë, çfarë do të bëjë Uashingtoni?

Nga këndvështrimi i Libanit, përgjigjja e Iranit solli pasoja të drejtpërdrejta në shumë nivele. Në Pallatin Presidencial po zhvillohej një debat i veçantë se si duhej trajtuar realiteti i ri i krijuar nga Irani.

Rrethet pranë pallatit po ndiqnin në atë kohë pjesën e dytë të intervistës që presidenti Joseph Aoun i dha kanalit amerikan CNN. Aoun aty kishte shprehur dëshirën për të arritur një “marrëveshje mosagresioni” me Izraelin.

Megjithatë, thuhet se ka ndodhur një ndryshim në qëndrimin e Aounit dhe se kjo do të bëhet më e qartë në orët në vijim. Sepse atij i ishte këshilluar nga një “mik” që të rishqyrtonte qasjen e tij jo vetëm ndaj Hezbollahut, por edhe ndaj Iranit.

Një situatë e ngjashme po ndodhte edhe në Kryeministri. Nawaf Salam e kuptoi se ishte lënë i vetëm. Ai filloi të ndiente se problemi nuk ishte vetëm fakti që ishte lënë në plan të dytë nga Aouni, por edhe se vetë ai kishte mbetur jashtë proceseve të vendimmarrjes.

Ai po merrte informacione se po zhvilloheshin bisedime përmes kanaleve të pasme mes SHBA-së dhe disa autoriteteve libaneze, madje po pyeste nëse kishte kontakte edhe mes Uashingtonit dhe Hezbollahut.

Në Ain et-Tineh, vizitorët e kryetarit të parlamentit, Nabih Berri, përcollën se situata e re e krijuar pas kundërpërgjigjes së Iranit ndaj sulmit mbi periferitë jugore përbënte një element force për Libanin dhe rezistencën. Sipas tyre, parimi që armëpushimi duhet të jetë gjithëpërfshirës dhe i përhershëm duhet të ruhet.

Tërheqja e forcave të rezistencës nga jugu i Lumi Litani mund të jetë e mundur vetëm në këmbim të tërheqjes së plotë të Izraelit nga territori libanez dhe lirimit të të burgosurve. Nuk bëhet fjalë që këto parime të vihen në diskutim.

Berri, i cili hartoi propozimin e tij për përfundimin e luftës, priti ambasadoren amerikane Michelle Issa duke marrë parasysh ekuilibrat e rinj të krijuar nga lëvizja e Iranit. Ai e di se amerikanët duan të ecin një hap përpara pa bërë ndryshime rrënjësore në planet e tyre.

Uashingtoni nuk u mjaftua me deklaratat e diskutueshme të ambasadores së tij në Bejrut; ai përsëriti se mbetet i përkushtuar për forcimin e kapaciteteve të qeverisë libaneze dhe një herë tjetër përsëriti qëndrimin e tij se “bisedimet midis Izraelit dhe Libanit janë të ndara nga negociatat që zhvillohen me Iranin”.

Burimi : AL Akhbar